Reacties

Françoise Bk [n.a.v. Lenteweekend 2012]

"Super bedankt voor het mooie weekend, ik voel me rijk en blij dat ik daar deel van uit mocht maken! Wat een zalige ontmoeting met jullie allen! Xxx"

Mieke [n.a.v. Lenteweekend 2012]

"Ik voel mij zo rijk en dankbaar. Dit weekend was enig, en zal zeker doorwerken, het begin van iets heel nieuws, zo voelt het, voor één keertje (!) voel ik meer dan ik onder woorden kan brengen, bedankt!
bedankt om zo'n mooie omgeving te hebben uitgezocht,
bedankt voor de sfeer, de veiligheid, de betrokkenheid die je creeerde,
bedankt voor het overheerlijke eten,
bedankt voor al je waardevolle tips,
bedankt voor het spel,
bedankt om zoveel te tonen,

bedankt zo'n goede leermeester te zijn!"
Mieke, Milieu Management en Consultancy in België

Frank Mandos, Haptonoom

"Graag wil ik je laten horen dat ik het gisteren een bijzondere workshop vond. Je straalt een enorm natuurlijk en vanzelfsprekend enthousiasme uit waardoor de groep wordt meegenomen en geïnspireerd. Verder vond ik sommige oefeningen geweldig en ik heb een duidelijker beeld hoe we de haptonomie en clownerie kunnen gaan integreren, met name het ontdekkend spelen met elkaar waarbij we alle zintuigen gebruiken en daarnaast het presenteren zijn twee hoofditems die naadloos aansluiten bij de haptonomische visie."

René Michon, trainer-coach Associatie voor Coaching

"De opleiding Personal Coaching is een van de centrale leergangen van de Associatie voor Coaching. In deze leergang verzorgt Ray Biemans een onderdeel "clownerie". Hier leren de aankomende coaches in contact komen met zichzelf en met hun vaardigheden. Zij worden zich bewust van hun lijf, mimiek en beweging. Op een actieve en indringende wijze leren zij veel over zichzelf en hun invloed op anderen. Ray helpt door zijn wijze van begeleiden de deelnemers hun grenzen te verleggen en hier tegelijk van te genieten. Dit alles gebeurt in een veilige en prettige sfeer."

Ingrid van der Locht, student Academie voor Counselling en Coaching

"Ik sta er versteld van wanneer ik zie hoe je in zo'n korte tijd een groep mensen, welke elkaar niet kennen, weer speels, kinds en out-of-the-box weet te krijgen."

Peter Ermen, docent Sociale Studies, Fontys Hogeschool Tilburg

Het was een boeiende bijeenkomt die zeer wel paste bij het thema creativiteit en hulpverlening. De inhoud van je les sloot prachtig aan bij wat aankomende professionals hebben te leren.
Tijdens de bijeenkomst werden accenten gelegd als:

1. Stil staan en ontmoeten in het hier en nu. Te vaak nog moeten we constateren dat we vooruit aan het denken zijn (volgende afspraak etc.) of juist al aan het terugkijken zijn en daarmee het echte ontmoeten van de ander belasten of zelfs in de weg staan.
2. Beleven en voelen wat afstand en nabijheid met je doet en dus ook wat het bij de ander kan oproepen.
3. Aansluiten bij wat er is en wie iemand is zonder van te voren alles dicht te timmeren met doelen en opdrachten.
4. Het effect en het belang van lichaamstaal en non-verbale communicatie. Maar zeker ook hoe je dat kan benutten in het contact met de ander.

Indrukwekkend was te zien wat er gebeurde als je de rode neus opzette en in je rol ging van clown. Studenten werden geboeid door wat je bracht. Het interactieve gedeelte waarbij een groep studenten zaken mochten ervaren was leerzaam. Tot slot de presentatie van de vele foto's van je reis naar Roemenie was indrukwekkend en gaven een beeld wat je als contactclown doet.
Ray wat mij betreft een leerzame bijeenkomst en zeker de moeite waard om er een vervolg aan te geven.

Ruud van Haandel, docent Commanderij College Gemert

"Ik vond het mooi om te zien hoe een groep brugklassers van een havo/vwo school eerst zeer timide zijn in hun spel en dat je ze later echt ziet ontdooien, ontplooien en zich laten gaan in de rol die ze spelen! Prachtig!"

Paul Dirks, docent Varendonck College Someren

Ontroerend, confronterend, je komt je zelf tegen je ontdekt je gaat naar huis met het gevoel van wat is er met me gebeurd ? Samenspel elkaar ontdekken ben ik een clown of speel ik er een, kan ik me zelf zijn of ben ik afhankelijk van mijn omgeving?

Dave van den Putte, leerling ROC Eindhoven

Geachte heer Biemans,
Een tijdje terug heb ik van u een presentatie training gehad.
Ik vind zelf dat deze lessen vaker gegeven mogen worden op school omdat ik van mening ben dat mensen die problemen hebben met het geven van presentaties heel veel van deze lessen kunnen leren.
Al zou je een aantal van deze lessen volgen krijg je al meer zelf vertrouwen je leert hoe je de mensen moet aankijken je leert gewoon precies hoe je een presentatie moet houden.
Dus als het aan mij ligt zie ik u nog graag een keer terug op school.

Erwin Stawinski, mentor ROC

Tijdens je gastles was ik bewust niet aanwezig zodat mijn leerlingen niet het gevoel hadden dat de "meester" meekijkt. Maar ik was verrast door de zeer positieve reacties van de klas. Een veelgehoorde reactie was:"Dit zouden we iedere week moeten doen, hier hebben we tenminste wat aan."

Maria Zegers, docente ROC

We hebben met dit team nog nooit zoveel gelachen!
Het was grensverleggend en het zou een prima workshop zijn in het kader van teambuilding.

Wendy Riemslag, CliniClown

"Ik weet hoeveel passie jij hebt voor de clown en ik vind je een mooie integere clown en mens."

Servaes Custers, clown

"Ik heb zelden een volwassene meegemaakt waar het kind zo zuiver en vreugdevol doorheen scheen als bij jou. Dat zal mij bij blijven. Didier Danthois roemde het zo zichtbare kind in jou."

Vera Maas, moeder van Onno (geestelijk/lichamelijk beperkte)

"Ik wil je bedanken voor je komst en wat je hebt gedaan. Zoals je wel zag was ik erg gespannen. Het is voor mij niet te voorspellen hoe Onno zal reageren, en als je hem niet zou 'pakken' zou hij je ook helemaal hebben kunnen negeren. Maar door je zachte toenadering kwam alles goed. Onno heeft echt van het geheel genoten, van jouw komst, en van de aandacht van alle vriendjes daardoor. Dat doet contact maken."

Helmie Geven, cursist

Mijn hoofdpijn was weg na de les en vanochtend voelde ik nog zoveel energie van het applaus en het contact met iedereen wat ik ontvangen heb, dat ik die energie heerlijk heb kunnen doorgeven aan de klant die vanmorgen emotioneel een beetje uitgeput bij me kwam. Heerlijk, die wisselwerking van geven en ontvangen en weer geven.

Verder weet jij door jouw manier van zijn en van lesgeven het optimale klimaat te creëren om te zijn en te laten zien wie je bent en hoe je je op dat moment voelt. Het kader dat jij middels je oefeningen schept, is zodanig veilig, stimulerend en ondersteunend dat iedereen in de groep zich moeiteloos overgeeft en mee laat voeren in de oefeningen die je aanbiedt. Het was voor mij een eye-opener dat een clown geheel uitgaat van zichzelf en wat hij op dat moment voelt.

Alice Hoogenberk, strandtoerist

Bij een strandtent in Scheveningen kwam ik Ray tegen. Voordat ik het wist had hij de aandacht getrokken van drie kinderen. Hij had ze verteld dat hij een olifant in zijn mond had. Natuurlijk een absurd idee, maar de kinderen waren één en al aandacht. En ik ook. Met verbazing keek ik toe hoe Ray met zijn onschuldige en sprankelende oogopslag de kinderen in zijn verhaal meenam. Met volle overtuiging stemde hij af op hun fantasiewereld. Hier stond een geboren clown!

Gerjan Beniers, directeur a.i. Optimisd Veghel

Clown Ray, heeft op een ontwapenende manier bijgedragen aan de opening van het nieuwe Bedrijfsverzamelgebouw te Veghel. Dit BVG waarin de sociale diensten van Veghel, Schijndel en Sint Michielsgestel zijn gehuisvest samen met het Centrum voor Werk en Inkomen (CWI), het UWV, reïntegratiebureau's en scholingsinstituten, is op 30 augustus 2005 officieel geopend door de gedeputeerde van de provincie Noord-Brabant.

Clown Ray was verzocht om de gasten, rond de 150, bij de entree welkom te heten en naar binnen te begeleiden. Daarnaast diende hij de officiële openingshandeling van de gedeputeerde Luijendijk 'te ondersteunen'. Met veel gevoel voor de situatie (enerzijds informeel en ontspannend, anderzijds formeel en serieus) heeft Ray zijn rol ingevuld.

Door zijn werkwijze en manier van handelen heeft Ray bijgedragen aan een feestelijke bijeenkomst.

Robert Romme, chairman Foundation 'Read to Grow' (Aarle-Rixtel)

I first met Ray in the early stages of our Foundation Read to Grow. He told me that his dream was to become clown and that he was following a training course.
A year later, on the issue of the UNESCO World Book Day Award to the Regional International School in Eindhoven, we suddenly missed the representative of UNESCO. We had a few days to search for a replacement. and immediately Ray came to my mind as a stand-in.
Looking back we were very pleased that the guest speaker was absent because Ray actually was capable of learning the hundreds of children to read a book aload and then even singing the text together, namely 'Wheels of the bus go round and round'.
Ray is a clown by nature, and somehow he always knew he had this in him. Sometime later I personally attended two team workshops with him. These were both fascinating days where you got all happy. Every minute you are 'in real time', you really live, and your heart is opened. I am very pleased that he can bring smiles on the faces of children in Gambia, on schools with few resources, which the Foundation Read to Grow Foundation has now supplied with books. I enjoy that very much although I am even not present there.

Ray is as person a real inspiration source and a warm feeling man. I am glad that I met Ray, he has my full confidence and I hope that Foundation Read to Grow can reckon on him in the future.

Barbara Verhoef, creative therapist

A week in Romania where I was in full admiration and have enjoyed the clowns of Clowns for Life and the joy they give the children. It was impressive to see, that the clowns, including professional clown Ray Biemans, make contact with the children and together make a lot of fun. Ray knows as clown Flok to adapt to the feeling and level of each child. That skill is necessary in the game with the children who stay in the homes and special schools. This quality is not for everyone and I was impressed by the way Ray knew to connect and make contact. It was wonderful to see that the children became active and the clowns play encourages the children to participate, particularly in the making of noise and movement. I was surprised by the contact and interaction between the children and the clowns. Often by the smallest things such as playing with the elbows on the table so that noise and rhythms arises or a game with coloured shawls. In this way would the clowns remove a child from its isolation, even if only for a short time.

Many children who I have seen, entirely flourished on by the arrival of the clowns. It gives them pleasure. The children can be child for a while. During a performance in an urban neighbourhood the parents also saw that their children again were equally child. The clowns game itself gives parents a grip to go and play with their children, a thing which parents often forget, because they are so busy to survive. It is important that the clowns remain visiting Romania, so that the children learn to play again.

It reminded me that the children in Romania have few resources to develop themselves, and that it is often a question of survival, whereby playing, which children should do, is not as evident. The clowns can, with the few resources available, play with the children and leave an impression which is enriching and of great value. Children were delighted when they put all their school materials, such as exercise books and textbooks on a stack in the arms of a clown. Even Floks wand (toverstaf) was taken away and was placed on the pile. In addition, the clowns are an example of non-verbal communication. The children at school do get non-verbal communication as a subject. By looking and the interact with the clowns the children experience this subject in practice and it helps them in their development.

I enjoyed seeing children coming together more in the game with the clowns: rather individually playing their own game, the children now get a place in the group. Each child has a right to be there are according to the clowns. It was touching to see, that a child with a hydrocephalus (waterhoofd), burst out laughing in contact with clown Flok. The clowns have a valuable game to offer in Romania and I hope that they continue their work and that the children will have lots of fun with the clowns in the future.

Thank you for giving me this valuable and impressive journey with Clowns for Life.

Camille King, psychologist (USA)

I want to thank you for the opportunity to be invited into the world of Clowns For Life.
Such joy you brought into the lives of the children we visited and how you brightened my day. I was extremely impressed with your ability to be in the rhythm of each child. You seemed to know when to move forward and to hold back as each child needed. This is a gift not possessed by everyone. It was so touching to see children who were distant when you first entered the room to move forward and back until they were engulfing you in their world.

It was especially fascinating to watch how you were able to even enter the world of one boy whom, I strongly suspect, does not often let people into his world. You seemed to know instinctually where to find the "crack" in the wall he keeps around himself. Spending the morning with you, reminded me how important it is to take the time to have fun and that everyone needs to experience laughter, especially those who have the special struggles these children have. What a wonderful way to use your very obvious talents. I am looking forward to your return to Sibiu and am very hopeful that I will once again be able to be allowed to experience the magic you work when you enter the room.

Belevenissen in de tehuizen voor dementerende ouderen

Verslagen Clown Flok (Ray):

bullit te Hoecke in Puttershoek

Ze kijkt me aan. Ik blijf staan. Ze roept haar buurvrouw met de woorden: ‘Kijk die neus, die mooie rode neus.’ Samen kijken ze naar mijn neus. Het maakt me blij; maar ik voel ook mijn verlegenheid door die aandacht. De vrouwen lachen erom en een van hen wenkt me dichterbij. Ze steekt haar hand uit om me aan te raken. Ik buk en beweeg mijn gezicht naar haar toe.
Ze lacht een beetje, kijkt me aan en ik kijk vrolijk terug. Dan raakt ze langzaam met haar vinger mijn neus aan. Ze kijkt eerst mij lachend aan en dan kijkt ze naar haar buurvrouw. Ik kijk beurteling haar en haar buurvrouw aan: verwonderd, verrast. Beiden lachen nu volop. Dan raakt de ene vrouw nog een paar keer mijn neus aan. Steeds vrijmoediger. Tranen van het lachen rollen onder haar bril vandaan over haar gezicht. Ze wrijft de tranen weg en zegt: ‘Ik kom niet meer bij.’ Samen schateren de vrouwen van plezier.

bullitDe Volkaert in Oosterhout

De vrouw zit in de rolstoel. Ze kijkt naar me. Ze komt op me af, haar voeten peddelend over de vloer. Zo schuift ze langzaam naar me toe. Dichterbij gekomen kijkt ze me nogmaals aan. Ze lacht. Ze komt nog dichterbij…..en weer lacht ze. Verbaasd en lachend kijk ik naar haar en doe kleine stapjes terug. Zij maakt nieuwe kleine stapjes in mijn richting. Ik ga opnieuw een beetje achteruit. Dan gaat zij een beetje achteruit, waarop ik met kleine stapjes weer naar voren ga.
Zo blijven we heen en weer gaan; we lijken een mooie accordeon te vormen. Dan staan we allebei stil. Ze spreidt met blijdschap haar armen en wenkt me. Zachtjes beweeg ik naar haar toe en buig voorover. Ze neemt eerst mijn hoofd in haar armen, spuit dan wat eau de cologne op haar handen en wrijft er mijn hoofd mee in. Ze grinnikt, blijkt grinniken en is blij.
Later hoor ik dat ze iedereen vermijdt en eigenlijk altijd alleen is in haar rolstoel.

bullitTamarinde in Utrecht

Zingend staan we voor drie bewoners. Ze luisteren aandachtig en kijken vrolijk. Als we uitgezongen zijn, nodigen ze ons uit om nog een lied te zingen. Dat doen we graag. Dansend en zingend, met een verschillende ritme en tempo, amuseren we deze bewoners. Genietend kijken ze ons aan en bewegen mee op de muziek. Prachtig is het samenspel met het lied ‘Duifies’. We zingen dit lied voor drie vrouwen, die naast elkaar zitten. Als het liedje uit is, zingt iemand een ander lied: ‘Roekoe Roekoe’. Ik zing tegelijkertijd heel zachtjes: ‘Boven op het dak’. De bewoners kijken met stille verwondering toe. We herhalen dit wel 15 keer. De bewoners blijven kijken en genieten zichtbaar.

bullitDe Volkaert in Oosterhout

Een vrouw, alleen aan een tafeltje, kijkt me aan. Ik sta een paar meter bij haar vandaan en laat me bekijken. Ze brabbelt zachtjes wat onverstaanbare woorden. Ik luister naar haar en strijk met mijn hand over mijn kleren. Ze kijkt naar mijn kleren en begint harder en verstaanbaar te praten. ‘Hé, clown, ge hebt een neus op, draai eens rond.’ Ik draai rond en toon daarbij mijn kostuum. Lachend en luidkeels roept ze naar het personeel: ‘Hij doet het ook nog.’ Vervolgens zegt ze: ‘Ge ziet er skon uit.’. Ik word er verlegen van. Daar moet ze dan ook weer om lachen. Ze zegt er iets over tegen het personeel, dat haar goedkeurend toelacht. Ze vraagt of ik een danspasje wil maken; dat doe ik. Ze schatert het uit en betrekt het personeel er weer bij. Daarna geven we elkaar de hand. Ik zing een liedje voor haar en ze zegt: ‘Wat mooi.’ Zo zijn we een hele tijd met elkaar bezig. Later hoor ik van het personeel dat ze tot dan toe al een lange tijd niets meer gezegd had.

bullit Comapatiënt in Capelle a/d IJssel

Ik zie hem liggen in zijn bed. Loop een stukje in zijn richting. Blijf twee meter van het bed staan. Hij merkt mijn aanwezigheid, maar blijft stil. Ik zing het lied ‘You are my sunshine’. Hij luistert. Ik maak een stap in zijn richting. Hij luistert. Ik zing verder en ga bij zijn bed staan. Zijn ogen worden groter en stiller. Dan draait hij een klein beetje met zijn gezicht. Hij kijkt naar mij, ik kijk naar hem. Zachtjes zing ik verder. Zijn mondhoeken trekken uit elkaar, zijn mond gaat iets verder open. Hij glimlacht. Hij kwijlt. Er is blijdschap bij mij en bij hem. Er is echt contact, echt contact. Ik begin opnieuw ‘You are my sunshine’ te zingen. Zijn ogen worden blauwer van kleur. Er loopt steeds meer vocht uit zijn mondhoeken. Hij lacht en heeft plezier. Hij begint te zweten. Met mijn hand veeg ik de druppels zweet van zijn voorhoofd. Hij lacht weer. Ik sta bij hem. Hij beweegt zijn ogen een beetje.



Marian Reemers spreekt openhartig over haar deelname aan de cursus Clownerie

Bron: NEOS Clientenkrant 'Onderdak'